มีผู้หญิงคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุ
   

ทำให้ต้องตาบอดทั้งสองข้าง
    

และเธอก็ทุกข์ทรมานกับการสูญเสียการมองเห็น
 

แต่สามีเธอก็พยายาม ปลอบใจ และให้กำลังใจเธอตลอด

    
พยายามสอนให้เธอใช้ประสาทสัมผัสให้มากขึ้น
 
ที่ทำงานของเธอกับสามีอยู่คนละทาง
  
แต่เขาก็ขับรถไปส่ง และไปรับอยู่เสมอ
   
จนวันหนึ่งสามีเธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยมาก
    
เขาจึงพูดกับเธอว่าให้เธอลองพยายามขึ้นรถเมล์ไปทำงานเอง
  
โดยที่เขาไม่ต้องไปรับไปส่งได้ใหม


นาทีนั้น ?..      


เธอรู้สึกเหมือนโดดเดี่ยว และน้อยใจสามีเธอ

แต่เธอก็พยายามทำตามที่เขาขอ
  
เธอพยายามขึ้นรถเมล์เอง พยายามไปทำงานด้วยตัวเอง 
จนในที่สุดเธอก็สามารถทำได้
  
วันหนึ่งก่อนที่เธอจะลงรถไปทำงานตามปกติ
 
คนขับรถเมล์ก็เข้ามาจับแขนเธอและพูดกับเธอว่า
  
ผมช่างอิจฉาคุณผู้หญิงจริงๆครับ
 
เธอก็เลยถามว่า อิจฉาเธอเรื่องอะไร
   
คนขับรถเมล์ก็เลยบอกว่า
    
สามเดือนที่ผ่านมา
 
ผมจะเห็นสุภาพบุรุษคนหนึ่งเขาจะขึ้นรถเมล์ตอนเช้า
    
มานั่งตรงเบาะหลังคุณ
            

เฝ้ามองดูคุณด้วยความห่วงใย

 ละตามคุณลงรถไป   
และเฝ้าดูคุณเดินเข้าไปที่ทำงานอย่างห่วงใย
        

ทุกๆเย็นเขาก็จะมาเฝ้ารอดูคุณขึ้นรถ    
และคอยดูคุณจนคุณลงรถ
  
พอเธอได้ยินดังนั้น เธอก็นำตาไหลด้วยความตื้นตัน..และสำนึกผิด 
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยทิ้งเธอไปไหน

เขายังอยู่ดูแลเธออย่างใกล้ชิด
    
เขาเหนื่อยยิ่งกว่าตอนที่เขาต้องคอยมารับมาส่งเธอซะอีก
   
เธอหวนนึกถึงคำพูด เขา ที่บ่นลอยๆ ออกมา บ่อยๆ ว่า
 
ชีวิตคนไม่แน่นอน อาจตายวันนี้ พรุ่งนี้ ได้ทุกเมื่อเลยนะ..
   
ดูอย่างคุณสิ...เมื่อวานยัง มองเห็น วันนี้ คุณมองไม่เห็นแล้ว....
  
เธอ คิดน้อยใจเขา มาตลอด 3
เดือน ที่คิดว่า เขา เบื่อ
 
รำคาญ การเป็น คนตาบอดของเธอ...
    
ณ วันนี้เธอรู้แล้วว่า ....เขากลัวว่า วันนี้ พรุ่งนี้  
เขาจะตายไป...

    
แล้ว เธอ จะไม่สามารถ ไปไหนมาไหน หรือ
มีชีวิตอยู่ เองได้ ถ้า......
ขาดเขา
      
หวังว่าทุกคนที่อ่านเรื่องนี้แล้ว

ช่วยกลับไปมองความรักของเราอีกทีว่า

ทุกวันนี้เรารักเขาหรือเธอแบบไหน
    
จงมองความรักด้วยความอ่อนโยน 
 

Comment

Comment:

Tweet

เป็นเรื่องที่ซึ้งมากค่ะ เป็นคู่ที่น่ารักมากๆ ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆ นะคะ big smile

#1 By [๐~SeReNe~๐] on 2009-06-18 11:27